کودکان خیابانی و "دولت خدمتگزار" - اینبار نوبت بچه هاست؟

بعد از طرح مبارزه با بدحجابی و کتک خوردن دختران و زنان با مشت و لگد پلیس در شهر، و طرح امنیت اجتماعی و خشونت و تحقیر متهمان و مجرمان اجتماعی در خیابان، حالا آقایان یک طرح جدید جمع آوری کودکان خیابانی به راه انداخته اند.
در جامعه ای که حکومت از طریق مجلس و نهادهای مدنی و بخصوص رسانه های آزاد باید به مردم جوابگو باشد، این طرح های ریز و درشت که با زندگی افراد آن جامعه سر و کار دارد باید پس از مدتها مطالعه و برنامه ریزی انجام شوند. تازه پس از اجرای طرح، کار سخت جوابگویی حکومت شروع می شود که چه روشی داشتید و چه نتیجه ای داده است؟ کجا اشتباه کردید؟ کجا خوب بود؟ اثر این طرح چه بود؟ برنامه ی آینده چیست؟

اما در جامعه ای مثل ما که حکومت با تمام نهادهای اش مثل پدری قدرتمند و تصمیم گیرنده در راس امور نشسته، دیگر احتیاجی به توجیه و جوابگویی هم ندارد و این طرح های ریز و درشت به صلاحدید آقایان و باسلیقه ی خودشان اجرا می شود. بدون اینکه کسی بتواند چون و چرا کند که مثلا چند ماه مجرمان را در میدان های شهر در مقابل چشم کوچک و بزرگ به دار کشیدید، مردم را در خیابان کتک زدید و هزار هزار به کلانتری و منکرات کشاندید. یا ماه ها آن صحنه های خشونت و تحقیر متهمان و مجرمان اجتماعی را با ماسک پلیس و شلاق و آفتابه در خیابان ها اجرا کردید. نتیجه چه بوده است؟
حتی خود حکومت می تواند ادعا کند که بعد از آن هیستری اجتماعی، میزان جرایم اجتماعی ذره ای کمتر شده؟

امروز که نوبت به بچه های خیابانی، یعنی در واقع ضعیف ترین قشر اجتماعی ما رسیده است، من وشاید بسیاری از شما دوستان نگران هستیم. نگران اینکه آیا طرح و برنامه ی واقعی پشت این ماجرا وجود دارد؟ این بچه ها را از خیابان به کجا می برند؟ آیا سرپناهی فراهم کرده اند؟ امکاناتی هست؟ اگر همه ی اینها فکر شده چرا اعلام نمی شود؟
من فکر می کنم این طرح هم پس از چند روز به فراموشی می افتد. بعید نیست که همین بچه ها هم پس از چند روز باز به خیابان برگردند. شاید زخم خورده تر و تحقیرشده تر.

سالهاست که داوطلبان با کمک های مالی مردم، خانه های کمک به کودکان خیابانی را به راه انداخته اند. بچه های زیادی را حداقل به صورت نیمه وقت زیر پوشش دارند. هیچکس هم آن بچه ها را به زور از خیابان جمع آوری نکرده. اکثر آن بچه ها با روی باز و داوطلبانه خودشان می روند. دولت می تواند با کمک واقعی به این موسسه ها، کار نگهداری از کودکان خیابانی را سر و سامان بیشتری بدهد. آنها بر خلاف دستگاه های حکومتی، دلسوز و با فکر و برنامه هستند و مهم تر از همه تجربه ی این کار را دارند.

در میان این کودکان خیابانی بچه هایی هستند که از فقر خانواده هایشان به خیابان کشیده شده اند. اما فراموش نکنیم تعداد زیادی از این بچه ها، حاصل ازدواج های موقت و صیغه هستند که بدون شناسنامه و هویت در خیابان رها شده اند. تعداد زیادی هم بخاطر مشکلات اقامت پدر و مادرشان، از هویت اجتماعی محروم شده اند و برای لقمه ای نان سر از خیابان در آورده اند.

بگذار رو راست باشیم. من فکر می کنم در فکر آقایان، این بچه ها چهره ی شهر را خراب کرده اند. با وجود این بچه های آدامس فروش و واکسی و شیشه شور، گرسنه و با لیاس ژنده و کثیف، مگر می شود به راحتی ادعای "دولت خدمتگزار" را داشت؟ مردم چه می گویند؟
این بچه ها که همین حالا هم ضعیف ترین و بی صداترین قربانیان جامعه ی ما هستند. یک بار دیگر هم باید قربانی وعده و وعید های اجرانشده ی دولت امام زمانی شوند؟

برگرفته از وبلاگ پويا

«هر كه هموزنِ ذره‌اى بد كرده باشد (سزاى) آنرا ببيند»

وقتی رسیدم میدان حر یه آقای جوان مسافرکش منتظر مسافر بود. میخواستم برم تقریبا اواخر خیابون سپه . سوار شدم. همچین حال درست و حسابی نداشتم. پشت چراغ قرمز یه لحظه از توی آینه چشمم افتاد به راننده. در حال چرت زدن بود. خیلی بد معتاد بود.

اونقدر دلم گرفت که همونجا اشکام سرازیر شد. باور کنین دست خودم نبود. نمیتونستم جلوی اشکامو بگیرم. همه مسافرا که متوجه حال راننده شده بودن زیر لب غر میزدن که کاش سوار نمیشدیم. من توی اون زمان فقط به بدبختی اون جوون که ۳۰ سالش هم نمیشد فکر میکردم.

تا به چهارراه جیحون برسم اشک میریختم.

حتی وقتی سر قرارم رفتم حال خوشی نداشتم .

آبي قلب تو خليج فارس و هرمز
سينه به سينت سلسله کوه البرز
وسعت نام تو ، وسعت نام خورشيد
جلوه خاکت قرمز و سبز و سفيد
اين نه منم من ، نه من منم من
ذره خاک وطتم من ذره خاک وطنم من هـــي
ايران خاک دليران ايران غرش شيران

* ايران هميشه جاويدان*
شبنمي از جنگل شمال ايراني
ديده به دريايي از جهان ايراني
محو دليري از آن جمال ايراني
ايراني پهلوان ، ايرايني مهربان ، ايران وطن من
ايراني قهرمان ايراني پهلوان از ارس تا خليج وطن من
خون سياووش کمان آرش مهد شعيران غرور آتش خانه ايمان به لطف يزدان هــي
ايران خاک دليران ايران غرش شيران ايران هميشه جاويدان
رستم و سهراب قصه ها ايراني
شيرين و فرهاد عاشقا ايراني
اهل وفا صلح و صفا ايراني
ايراني مهربان ايراني پهلوان ايران وطن من
ايراني قهرمان ايراني پهلوان ايران وطن من
اين نه منم من ، نه من منم من
ذره خاک وطتم من ذره خاک وطنم من هـــــــي
ايران خاک دليران ايران غرش شيران ايران هميشه جاويدان

^{يك نام آشنا در ميان دعوت شدگان به مصاحبه دكترا}

^{اسامي برگزيدگان علمي، بورس تبديل خارج به داخل و مربيان دانشگاههاي دانشگاه تربيت مدرس}

پاسداران انسانيت، پيشتازان برترمنشي، نيكي پناه شما باد.

همت اگر سلسله جنبان شود                  مور تواند كه سليمان شود

تاريخ در محكمة انصاف: دادگاهي كه دربارة‌ ملتها به درستي داوري كند: آيا مرز دانائي بشر اِشغال شده است؟ آيا بشرِ امروز دائماً متوجة روز‌هاي جهالت است و باز هم تكرار ميكند؟ آيا وقت آن رسيده است كه بشر هدف خود را معين سازد؟ آيا مردم در غم منافع خصوصي خود فرو ماندند و مال‌اندوزي تنها پرواي زندگي‌شان قرار گرفته‌ است؟ آيا درك حقيقت اين جهان براي انسان چون معما باقي خواهد ماند؟ حق و عدالت چيست؟ آيا ميتوان هرج و مرج غير قابل اغماض جهان را به وحدت مبدل ساخت؟
آيا بشر به پايان زندگي خود در روي زمين نزديك شده است؟

آدم محتاجِ راهبري است و وجودِ آدم امانتِ آفرينشِ خدا است تا كه آدم از ذره به وجودِ ذراتِ وحدت با قلب و دين و عقل و دانش و فرهنگ و تمدن دانايِ به عهد و به هنجارِ خودشناسي تواناييِ اطمينان پيدا نمايد. مفهومِ زندگانيِ آدم خودشناسي .است و خودشناسي خداشناسي است.

در گوشه اي از پهنة جهان ملتي بزرگوار و تاريخ آفرين، پركوش و خستگي ناپذير ميزيد كه شمارش كم و آثارش بسيار. من به خود ميبالم كه در ميان اين انسانها آبديده در كورة حادثات زاده ام، زيسته ام، به تولد انديشه رسيده، خواهم زيست و خواهم رفت. ورقهاي نبشته ام ذره اي از معماي آدم در عالم است و به كوششم تا زنگارهاي باقي جهل را از انديشة انسانها بزدايم تا كمترين راز جهان هستي بيرنگ را بنمايم بدين بيان و تو اي انسان كه مرا در آغوش حيات خود نموده اي و به مهر پرورده اي سپاس دارم.

يه پسر كوچولوي خوشگل ناز به دنيا اومد. كه اسمش رو پارسا گذاشتيم.

وقتي كه پارسا رو نشونمون دادن اونقدر معصومانه با اون چشماي سياه و خوشگلش نگاهمون ميكرد كه دلم غش ميرفت.

از خوشحالي داشتم بال در مي آوردم. هيچوقت فكرشم نميكردم كه با به دنيا اومدن برادرزادم اين همه خوشحال بشم. انگار تمام دنيا رو به من داده بودن .

دلم ميخواد فقط پيشش باشم و لحظه اي ازش دور نباشم.

سفره ای باید بگسترانیم از دل برای یاران جانی. در روزگاری که فرزند آدم تنهایی غریبی را تجربه می کند.

در قحطی عشق و ایمان و معرفت.

ازت دور ميشه اونقدر كه حتي نميتوني توي روياهات باهاش حرف بزني و دردودل كني. با يه جمله بازم توي فكرت مال خود ميكني و ... اين قصه ادامه داره و اين بالا و پاييناش پدر آدمو در ميياره.

توي همه اين احوال فقط دنبال آرامشي و ميخواي به يه آرامش برسي.

هميشه اين آرامش براي من با شنيدن صداي افتخاري پيدا ميشه و به خودم نهيب ميزنم كه بيخيال دنيا و اين جمله يكي از دوستاي قديميم يادم مي افته كه اين نيز بگذرد.

امروز صبح بازم وقتي صداي روحنواز افتخاري رو شنيدم نتيجه اش مصمم تر شدن بود و فكر نكردن به چيزي جز .....

ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش
بر در دل روز و شب منتظر یار باش
دلبر تو جاودان بر در دل حاضر است
روزن دل برگشا حاضر و هشيار باش
نيست کس آگه که يار کی بنمايد جمال
ليک تو باری به نقد ساخته ی کار باش
لشگر خواب آورند بر دل و جانت شکست
شب همه شب همدم ديده ی بيدار باش
گر دل و جان تو را در بقا آرزوست
دم مزن و در فنا همدم عطار باش

شاد باشيد و پاينده.

آره راست گفتن ولی خوش باش به شرطی که خوشی کسی رو نگیری.

خوش باش نه به قیمت ناخوشی دیگرون. نه به قيمت لرزوندن دلي.

مطمئن باشيم عدالت پنهان خداوندي توي همين دنيا اجرا ميشه.

چون نيك نظر كرد پر خويش در آن ديد

گقتا زكه ناليم كه از ماست كه بر ماست

شايد اينا رو به خاطر اين دارم مينويسم كه شاهد اجراي اين عدالت هستم در مورد اشخاصي كه به خاطر خواسته خودشون زندگي ديگرون رو تباه كردند ولي آخرش چي شد؟ الان زير خروارها خاك خوابيدن.

بياييم طوري زندگي كنيم كه وقتي به گذشته فكر مي كنيم از رفتارمون شرمسار نباشيم و با يادآوري خاطراتمون از كرده خودمون لذت ببريم.

به خدا خوب زندگی کردن زیاد سخت نیست فقط باید دیگرون رو دوست داشته باشیم.